En doorrr

Daar zijn we weer mensen. Dat wil zeggen: Zusdus is weer in haar eigen huis en ik in de mijne en we hebben er al weer 6 gescheiden dagen op zitten.
Maar de uitslag der uitslagen is er ook en dat had ik me niet beter kunnen wensen! De tumor is helemaal verwijderd en alle snijranden waren schoon. Daaraan hangen nog veel meer technische details waar ik je niet mee ga belasten maar die ik wel rete interessant vind natuurlijk.
Alles bij elkaar betekent het dat ik geen chemo en hormoontherapie hoef en daar ben ik enorm blij mee. Wel ga ik een traject van bestralingen in.
En daarvoor mag ik morgen al op audiëntie bij de radiotherapiegroep in Arnhem. D’echtgenoot is dan net op reis, maar dat is voor mij geen reden om het naar volgende week te verzetten. Ik heb die mammografie, echo en biopten op 17 april ook alleen gerockt dus dit kan ik ook.
Trouwens, morgen lig ik natuurlijk niet meteen op mijn platte rug en ingehouden adem onder dat stralingsapparaat want er zijn nog veel dingen aan voorbereiding.

Zo krijg ik volgende week eerst nog een CT scan werd me gezegd. Ook moeten er nog goudmarkers geplaatst worden zodat de plek waar de tumor zat nauwkeurig bestraald wordt en krijg ik ademoefeningen. Ik moet mijn adem minimaal 30 seconden in leren houden. Daardoor zakt dat mooie hart van mij naar beneden waardoor het minder schade oploopt door de straling. Jaja, er is over nagedacht.
En oh ja, ik krijg er nog een tattoo bij. Dat is ook weer om nauwkeurig de plek te markeren waar de straling naartoe moet.

Er is dus volop beweging en het zou verwonderlijk zijn als dat alleen maar aan de buitenkant gebeurt bij me. Innerlijk stormt het nog harder dan gisteravond met code geen en oranje.

Butsen

Er is goed nieuws: mijn poortwachtersklier is schoon, geen uitzaaiingen in de oksel! Dat betekent dat ik geen bestralingen in mijn oksel krijg. Nu zit de tumor aan de kant van de oksel dus zal door de bestralingen toch wat geraakt worden, maar goddank niet vol er op.
Sinds dit oh zo nodige goede nieuws merk ik dat er niet alleen bij slecht nieuws maar ook bij goed nieuws een enorme vermoeidheid los komt. Ik merk het op en beweeg zo goed als mogelijk mee met de stroom in mijn lijf.

Waar ik ook op mee beweeg is het dubbele gevoel van m’n borstoperatie. Toen ik maandag in mijn ziekenhuisbed zat, besefte ik dat door deze operaties er straks weer een kans is om oud te worden en weer verder te kunnen in en met mijn leven. Wat dat betreft is het dus geweldig dat dit mogelijk is! Er is geen enkele twijfel dat ik deze behandeling niet zou ondergaan.
De andere kant is dat ik over 2 dagen een verminkte borst heb. En dat ik daar meerdere keren per dag mee geconfronteerd ga worden. Dat vind ik heftig en op sommige momenten verschrikkelijk verdrietig. Dit heb ik nooit gewild.
Het is dus dubbel en het mag (moet) er allebei zijn. Voor mij kan het ene gevoel niet zonder het andere.

D’echtgenoot zei dat, hoe ik er uit ga zien, voor hem geen enkel verschil ga maken. Ik antwoordde snotterend: ‘Ja maar voor mij wel!’ Nog meer tranen vloeiden toen hij zei dat hij met die anderhalve borst misschien nog wel meer van me houdt dan nu. Omdat het hem laat zien door welk zwaar proces ik ben heengegaan om straks weer beter te worden en nieuwe herinneringen te mogen maken.

Ik loop deze week letterlijk een buts in mijn lijf op. De afgelopen jaren heb ik echter al een aantal onzichtbare butsen opgelopen. Daar zie je niets van maar die zijn er ook. Deze zal voor altijd zichtbaar blijven. Ik ben benieuwd hoe dit proces gaat verlopen. Volgend jaar rond deze tijd maar eens kijken hoe het me is vergaan.

Maar eerst morgen: het plaatsen van een nucleair zaadje in de tumor. Dan ben ik ook eens het stralende middelpunt 😉
En dan dinsdag de borstsparende operatie.