Tunnel

Jullie denken dat ik zo sterk ben en het allemaal zo goed weet? Precies weet wat ik wel en niet mag voelen, hoe ik moet reageren en alles moet handelen? En oh ik ben zo sterk!
Nou, dikke vette fail dus want er zijn echt momenten dat ik midden in de tunnel sta en geen licht zie aan welk einde dan ook. Dat alles zeer doet en m’n gevoelige ziel naar adem hapt.

Vannacht was zo’n moment. Ik heb veel last van de wond die er uit ziet als een oorlogsgebied. Het is bizar wat een ravage daar is aangericht, te zien aan de enorme bloeduitstorting op m’n huid. Dus dat hele gebied doet pijn, trekt en steekt en doet me beseffen dat het behoorlijk serieus is.
Zie dan maar eens een lekker houding te vinden om te kunnen liggen als dat ook nog eens m’n favoriete zij is om op te slapen. Ik heb liggen draaien, woelen, piekeren en liggen wachten tot ik weer in slaap kon vallen. Geen probleem als dat 1 keer is, maar ieder uur kwam zo’n beetje voorbij.
Ik was er vanmorgen chagrijnig en depressief van. Gatverdámme wat een gezeik met dat lijf van me. Nu al. En dan moet de rest nog komen…

En oh ja, omdat alles vanaf 17 april met orkaankracht gaat, realiseerde ik me vorige week pas dat ik nog afscheid moeten nemen van mijn nu nog ongeschonden borst. Dat was knap laat want ik had ‘zomaar’ 2 weken voorbij laten gaan en nu moet ik dus haast maken met dat afscheid en rouw. Godzijdank heb ik het begrip ‘rouw’ inmiddels goed onder de knie met een dode vader, moeder en broer maar met m’n eigen borst is het toch een ander verhaal.
En door de operatie van maandag ziet het er al desastreus uit met een aquablauwe vlek er midden op van de injectie die de oncoloog erin gejast heeft om m’n poortwachtersklier nog eens extra te checken. Het kan een jaar duren voordat die vlek weg is dus ik ben goed te identificeren, mocht het nodig zijn.
Maar goed, afscheid nemen dus. Ik heb geen idee hoe ik dat moet doen. Foto’s maken is inmiddels ook geen optie meer want de blik in mijn ogen is alles, behalve sereen en lieflijk en die bloeduitstorting en blauwe vlek helpen ook niet mee, dus ik denk dat ik maar gewoon ‘dank je wel’ zeg en hoop dat het niet teveel pijn gaat doen in m’n ziel.

Dus nee, maak je geen illusies, ik lig met m’n gezicht plat op de grond en ben nergens voor te porren op het moment. En al helemáál niet voor de rest van de behandeling.