Vakantie

Inmiddels ben ik halverwege mijn tweede week vakantie en het lukt me nu echt om af te schakelen. Vorige week was dat nog lastig omdat ik steeds het gevoel had dat ik iets moest. Deze week verzucht ik regelmatig voor me uit: ik hoef mijn bed niet uit want ik heb vakantie! Of, zoals gistermiddag toen ik op de bank zat te lezen en dacht: hey, bespeur ik daar een gaapje?, en vervolgens van verticaal naar horizontaal zakte ‘omdat ik vakantie heb en een middagdutje een héél goed idee is in vakanties’. En zo voel ik dat er na heel lange tijd weer iets van rust en ontspanning in mijn systeem zakt.

Ook ik baal van deze nieuwe lockdown. Vooral omdat ik bericht kreeg dat mijn praktijk nu wel dicht moest i.t.t. de vorige lockdown. Balen, want ik heb een hekel aan Zoom gesprekken. Gisteravond plots weer mail van de landelijke vereniging dat we toch open mogen! Helemaal fijn, dus na mijn vakantie kan ik weer fris aan de slag.

En omdat ik geen uitgaanstypje ben die niet zonder de kroeg, vrienden, uit eten en andere zaken kan, lukt het me om mee te bewegen met de maatregelen (wat niet wil zeggen dat ik alles zinvol en zorgzaam vind van de regering want ik heb er absoluut een mening over.) Net zoals het idiote gedoe over de verplichting van vaccinatie waarbij ik denk: geen troep in mijn lijf waarbij de bijwerkingen nog niet bekend zijn.

Enfin, het is bijna kerst. Onze jongste is het dit weekend gelukt om vanuit Wenen naar hier te komen, en vanavond komt de oudste ook. Onze Kerst kan dan beginnen. Ik wil jullie allemaal liefdevolle en warme feestdagen wensen in verbondenheid met wie je lief is. En bedenk maar zo als je een hekel aan Kerst hebt: over 4 dagen is het weer voorbij.

Kruidenvrouwtje

Omdat ik al een poosje in de smiezen heb dat mijn lichamelijke conditie en aandoeningen voor de nodige onbalans en het er doorjagen van mijn gehele ziektekostenverzekering zorgen, had ik een goed idee. Ook omdat ik er steeds meer van overtuigd raak dat de medische wereld veel kan, maar ook veel niet. Ze kunnen de tumor uit mijn lijf halen maar er niet voor zorgen dat ik iedere cel in datzelfde lijf voel reageren als er weer iets mee moet gebeuren of er iemand aan zit.

Dus sluimerde al een poosje het idee om een homeopaat te bezoeken. Ik googelde de hele omgeving af en vond iemand op een minuut of 20 van huis. Nadat ik belde voor een afspraak vond ik mezelf 3 dagen later al terug in haar spreekkamer met een kruidig kopje thee. Ze stak ferm van wal met: ‘Vertel eens…?’ En ik vertelde 2 uur aan één stuk door over van alles van de afgelopen jaren. Toen was ik zo leeg dat ik haar volgende vraag niet eens meer kon beantwoorden. Ze had me dunkt ook wel genoeg info, dacht ik zo.

Afijn, voordat ik druppels meekreeg, ging ze eerst op me intunen, en ik zou die week erna horen hoe en wat ik moest gaan gebruiken. Een dag of 5 later kreeg ik telefoon met haar hele uitleg en kon ik de snuifpotjes ophalen. Ik kreeg namelijk geen korreltjes maar kleine potjes met vloeistof waar ik volgens schema mee moet schudden en aan moet ruiken. Daarnaast slik ik een mega lading Schüssler zouten en wat voedingssupplementen. Goddank kreeg ik er een schema bij wat wanneer geslikt of gesnoven moet worden.

Thuis mompelde d’echtgenoot dat ie niet snapte dat ik in die toestand geloof, maar ik ging hoopvol van start. 2 Dagen later verging ik van de pijn in mijn benen, zo erg dat ik haar maandag meteen weer belde. ‘Aha!’, sprak ze, ‘ik duik weer in je dossier en je hoort van me!’ ’s Middags belde ze en wist te vertellen dat er een blokkade zichtbaar was (die pijn) en ook behandeld moet worden. Volgens haar is de tetanus injectie die ik 17 jr geleden heb gehad toen ik door een knol gebeten ben, de boosdoener. Nieuwe druppels erbij dus en nog een spray met een wonderlijke werking.

Na 25 keer schudden en 1 keer snuiven is de pijn in mijn benen verleden tijd. Nu de rest nog in balans, een aantal klachten weg of zo verminderd dat ik er geen last meer van heb en je hoort mij niet meer klagen. Wat zal dat een zaligheidje zijn zeg, als alles in en op mijn lijf tot rust komt. Wordt vast vervolgd….

Reilen en zeilen

Daar ben ik weer eens. Omdat het ook dit jaar een nogal bewogen jaar is, had ik niet zoveel behoefte om alles te delen. Ook omdat ik er zachtjes gezegd niet vrolijk van wordt om iedere keer het maar weer te hebben over wat er niet soepel loopt hier.

Maar goed, er breekt weer licht door en dat is hoopvol. Ik weet niet hoe het kan, maar mijn praktijk ontploft de laatste maanden. De ene na de andere nieuwe cliënt meldt zich aan en afgelopen weekend viel er zelfs een echtpaar uit de lucht. Dat is een mooie uitdaging die ik aan mag gaan. Het betekent ook dat ik erg druk ben en heel blij als het vrijdag is, mijn vrije dag. Die 3 weekenddagen heb ik hard nodig om bij te komen. Ik heb vorige maand besloten dat ik stop met het werken in de avonduren. Ik heb er geen puf meer voor om na het avondeten nog aan de bak te moeten. De cliënten die ik ’s avonds nog heb, laat ik gewoon staan, maar er komen geen nieuwe meer bij. Mooi om dan te zien dat de toeloop niet stagneert maar juist groeit. Dus hoe meer ik leer om mijn behoefte serieus te nemen en daarop actie te ondernemen, hoe meer het positief uitpakt.

Dat serieus nemen van wat ik nodig heb is trouwens wel een dingetje… Eind oktober heb ik een relatief kleine operatie gehad maar heb er vervolgens enorm veel complicaties bij opgelopen. O.a. is er een hele nare huidziekte door naar boven gekomen die nogal wat gevolgen heeft. Daar ben ik erg verdrietig over. Plus dat ik levenslang onder controle moet blijven omdat zich hier kanker uit kan ontwikkelen. Maar goed, door die complicaties heb ik een grote gynaecologische operatie die voor volgende week gepland stond, uitgesteld naar volgend jaar. En, in het kader van ‘leer nu eindelijk eens goed voor jezelf te zorgen’, heb ik mezelf 3 weken vakantie gegeven. Dit jaar heb ik maar 2 x een weekje vrij gehad en verder heb ik alleen maar gewerkt en gebuffeld. Daar knapt geen mens van op, dus ik ook niet. Komende week is mijn laatste werkweek van dit jaar en daarna ga ik even niets doen. Ik kijk er enorm naar uit.

Wordt vervolgd…🤗

Controle

Afgelopen woensdag mocht ik dan toch eindelijk, 3 maanden later dan de bedoeling was, opdraven voor mijn eerste jaarlijkse mammografie controle. Het jonge meisje die de mammografie deed had het inlevingsvermogen van een poffertje want het leek nergens op. En natuurlijk moest er weer een foto over.
Afijn, toen wachten tot vrijdagmorgen voordat ik de uitslag kreeg bij de oncoloog. Alles is in orde! Geen vreemde dingen te zien op de foto’s dus dat was zeer goed nieuws. En ook bij het lichamelijk onderzoek waarbij de oksels en het hele hals- en nekgebied worden onderzocht was alles in orde.
Ik mag over een jaar weer terug voor de volgende mammografie en controle bij de oncoloog. Eind dit jaar moet ik nog wel een keer naar de radiotherapeut maar ik ga ervan uit dat dat dan ook de laatste keer is.

Eenmaal thuis merkte ik dat ik enorm opgelucht was. Ik ging er nogal nuchter in (kan ook aan alle omstandigheden liggen die hier spelen). Tegenwoordig moet het nieuws wel héél erg zijn wil ik ervan ondersteboven raken. Maar toch realiseerde ik me met terugwerkende kracht dat die minuut voordat ik de uitslag hoorde, er heel veel van af hangt.
Het was óf: ‘Ik loop hier straks de kamer uit en ga weer door met mijn leven’, óf: ‘Er is iets te zien en ik ga het hele traject weer in.’
En hoewel ik dat laatste dan ook dag voor dag mag doen, word je leven dat toch weer op de pauze stand gezet en word je weer overgeleverd aan protocollen, richtlijnen, behandelingen en verwerking. En daar zit ik nu niet bepaald op te wachten.

Ik heb me diezelfde middag nog verwijderd uit een paar Facebookgroepen over borstkanker. Niet omdat het verhaal van anderen me niet meer interesseert maar omdat ik het nodig heb om er niet in te blijven hangen. Borstkanker is nog steeds een groot onderdeel van mijn leven.
Dat zie ik als ik in de spiegel kijk.
Dat voel ik aan de stuwing en oedeem.
Dat ervaar ik op diep geestelijk niveau qua verwerking.
Ik heb een nieuwe trouwe metgezel: onzekerheid.
Ik mis de onbevangenheid.

Maar ondanks alles ben ik blij dat ik in ieder geval dit grote probleem nu heb getackeld en vooruit mag kijken. En dat is winst.

Verwerken

Afgelopen donderdag was het een jaar geleden dat ik met de bestralingen begon. En hoewel ik me dit realiseerde merkte ik die dag dat het me raakte. Ik was er eigenlijk ook niet eens verbaasd over want de afgelopen maanden heb ik dat iedere keer gehad als er een bepaalde datum langskwam die me terug bracht bij ‘vandaag een jaar geleden’.
Alleen zat ik donderdag en vrijdag voor het eerst sinds de lockdown weer in een grote groep bij mijn opleiding f.amilieopstellingen. En dan vind ik verdrietige gevoelens niet zo handig (ja ik weet het, ik zou de lat wat minder hoog kunnen leggen). Want natuurlijk zat ik plots te tranen en kwam het gevoel overgeleverd te zijn aan de bestralingsverpleegkundigen en dat immense bestralingsapparaat weer naar boven.
Het tot op de millimeter nauwkeurig onder de lijnen moeten liggen en vooral niet mogen bewegen en het adem inhouden. Vorig jaar kon ik dat allemaal niet voelen, nu wel.

Met dit in mijn systeem waren het 2 hele bijzondere dagen met opstellingen. Het zien bewegen van mede studiegenoten in een innerlijk proces raakte me omdat ik er zoveel in herkende. Zelf bewoog ik natuurlijk ook op die manier. Er werd door een aantal mensen, los van elkaar benoemd dat in alles wat er speelt en de tijd waarin we leven – het om de essentie gaat.
Het waren dagen waarin heel veel onnodige ballast weg viel, we een groep waren, afgesloten van de buitenwereld, en een aantal van ons tot de kern kwam, de essentie waar het leven om draait.

Ik kan het niet eens goed in woorden uitleggen omdat ik het vooral tot diep in mijn ziel voelde en ervaarde. En geef maar eens woorden voor gevoelens uit het gebied waar geen woorden meer zijn..
Tijdens het laatste rondje voelde ik de essentie van wie ik ben, mijn borstkanker (en het feit dat kanker voor altijd met mijn lot en leven verbonden is), de zorgen die er nog steeds en hevig zijn, verhuizing, opleiding, alle opstellingen, een aantal hele mooie mensen uit de groep, hun proces en mijn eigen proces.
Dus ik huilde tranen met tuiten (daar ben ik erg goed in) en bedankte iedereen voor de veiligheid die ik vond in een onveilig jaar.

Twee dagen later, weer thuis, viel het kwartje. Het draait maar om een paar dingen in het leven, de rest is ballast. Wanneer alle schillen van ons af zijn blijft de kern over. En die mocht ik bij mezelf zien en ervaren en bij een aantal anderen. We zijn op zielsniveau verbonden. Ik voel alleen maar dankbaarheid.


Wonder

De wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Zoals jullie weten kreeg ik rond de diagnose ook pijn in mijn heup. Er werd in september zelfs een MRI van onderrug en heup gemaakt waar geen uitzaaiingen werden gevonden maar wel wat vernauwingen hier en daar in mijn wervels.
Afijn, we zijn 14 maanden verder en iedere avond na het avondeten kwam de pijn opzetten zodat ik vaak vroeg naar bed ging omdat liggen minder pijn deed dan zitten en ik aan het eind van de dag doodop was van alles.

En toen kwam er begin mei een mail langs van mijn yogastudio waarin er een serie van 5 weken werd aangekondigd voor rug- en nekklachten. Díe ga ik doen, was het eerste wat ik dacht en 3 dagen later lag ik al op mijn yogamatje in mijn praktijk de online les te volgen. Wat een heerlijkheid om dat alleen te kunnen doen en niet in een ruimte vol zuchtende of reuze soepele yogi’s met veel meer energie dan ik met mijn slome lijf.
Tussen de lessen door, herhaalde ik de oefeningen en na 2 weken had ik plots een avond geen pijn. Ik dacht al dat dit het keerpunt zou zijn maar de avond erna liep ik weer net zo krom als ik gewend was.
Een week later, na les 3 had ik weer geen pijn, maar, wijzer geworden, wilde ik niet meteen halleluja roepen. De avond erna: weer geen pijn. Het was een gansch mirakel! Ik ben er ’s avonds zelfs een paar keer extra mijn bed voor uitgegaan omdat ik het niet kon geloven maar: geen pijn!
En dat is eigenlijk zo gebleven!
Ik ben eindelijk, na 14 maanden zo goed als pijnvrij. Door die lessen heb ik mijn rugspieren kennelijk zo getraind dat er meer stabiliteit is. Zo af en toe is het wat stijfjes (als ik bv 2 uur heb auto gereden naar Zusdus) maar echt van die kromlopende pijn is niets meer over.

Nu is het een kwestie van blijven oefenen en ik ken mezelf: daar kan ik nog wel wat laks in zijn. Maar het is zó fijn dat die pijn weg is, dat ik het oefenen er graag voor over heb!

Borstkankerdagje

Zo af en toe heb ik nog een borstkankerdag. Vandaag was zo’n dag. Ik mocht weer heerlijk naar de oedeemtherapeut en zoals altijd was dat fijn. Ik merk dat de klachten die ik voel, opgemerkt worden maar niet mijn leven blokkeren of iets dergelijks. Het zijn nu eenmaal bijwerkingen en daar doe ik het mee. En dat betekent dat ik afwisselend geen klachten heb of dat ik pijn heb, steken, pijn aan mijn ribben of een vastzittende oksel en bewegingsbeperkingen in mijn arm.
Al een paar dagen merk ik dat mijn oksel weer wat stijf is, dus dat benoemde ik en dat werd met extra aandacht behandeld. De oedeemtherapeut kijkt altijd nog even waar de pijn en andere klachten zitten en vandaag voelde ik een plek diep in mijn borst. Ze probeerde de plek wat te masseren en ik voelde zo’n verdriet opkomen. Waarvan? ‘Geen’ idee. Ik denk dat er nog steeds een heel stuk zit dat verwerkt mag worden en vandaag werd dat op die plek zichtbaar.

Later op de dag toog ik naar L.ivera om een nieuwe beha te kopen. Laatst heb ik bij al mijn ouder pré kanker beha’s de beugels eruit gehaald want die kan ik niet meer dragen vanwege bestralingsschade én ze worden afgeraden omdat beugels de lymfeklieren afklemmen.
Wat ik ook paste, het zat gewoon niet goed en toen ik zei dat het jammer is dat ze voor borstkankerpatiënten niets hadden, werd ik doorgedirigeerd naar de speciaalzaak. Ik liep met tranen in mijn ogen de winkel uit. Wéér iets wat niet meer vanzelfsprekend is: even snel een beha kopen.
In de speciaalzaak werd ik door een kennisje geholpen en ze was reuze lief. We hebben van alles gepast om te kijken welke maat ik nu heb én wat een beetje fijn zit. En dat is ingewikkeld. Want: niet te hoog in de oksel want dan klemt het litteken van de verwijderde okselklieren af en dat doet zeer. Wijd genoeg qua omvang want alles wat klemt doet weer pijn op mijn ribben door de bestralingen. En dan moet de cup ook nog een beetje passen. Het was rete ingewikkeld (vond ik). De verkoopster bestelt een beha voor me in 2 maten en dan kan ik kijken of dat wat is.

En nu heb ik vreselijk de smoor in. Waarom zijn die dingen niet gewoon op voorraad? Waarom moet een beha kopen zo ingewikkeld zijn? En; wat heb ik aan 1 nieuwe beha? Dan moet ik er toch minstens een stuk of 3 hebben. Maar ze kosten rond de 60 euro per stuk dus daar koop ik er niet even 2 of 3 van. Laten we hopen dat ik volgende week in ieder geval 1 goed passende beha erbij mag hebben.

Oefeningen

We zijn inmiddels alweer 4 weken verder en ik ploeter moedig voorwaarts. 17 April was even een ‘dingetje’ want kennelijk was het de bedoeling dat ik die dag (een jaar na de diagnose) alsnog alles moest voelen en doorwerken waar ik een jaar eerder vanaf het moment dat mijn jongedame tussen de tettenpletter werd geduwd in de overlevingsstand schoot. Het was toen namelijk geen optie om voor het biopt ‘heeft u een momentje, dan ga ik eerst even voelen wat dit met mijn lijf doet’ te opperen. Nee, je laat alles toe en rol ongewild mee in het protocol van de ervaren artsen. Een jaar na het moment dat de naald in mijn borst verdween stond ik te strijken. 10.22 uur.
Wat ik vooral voelde was eenzaamheid. De eenzaamheid van het alleen moeten doormaken en dat niemand anders dat voor je kan doen. Het was een dag waarin ik het begin en eind van het afgelopen jaar met alle moeite naar elkaar toegetrokken kreeg.
Maar het is gelukt en het raakt nu wat op de achtergrond.
Morgen is het een jaar geleden van mijn 2de operatie, de borstsparende. Tjonge zeg, wat stond ik er toen anders voor dan nu.

Niet dat het nu allemaal soepeltjes en fluks gaat, verre van dat. Zo heb ik al een jaar last van mijn heup (je weet wel, waar gelukkig geen uitzaaiingen en hernia in te zien was) en dat wordt maar niet beter. Ik schafte mezelf een week of 2 geleden een hoelahoep aan en had zo ontzettend veel zin om heerlijk te gaan hoepelen! Maar helaas, met die heup lukt dat niet. Ik kan niet meer op of om als ik langer dan 10 minuten per dag hoepel en loop dan zo krom dat d’echtgenoot en dochter me openlijk uitlachen.
Ik vertelde dit vorige week vrijdag aan de oedeemtherapeut waar ik weer naar toe mocht (hoezee!) en ze zei dat het hoogstwaarschijnlijk vanuit mijn rug L3 komt. MRI uitslag erbij en jawel: van L3 – L5 is het gedonder in mijn rug. Maar geen nood, daar had ze wel oefeningen voor. Omdat ik van mijn klachten af wil, doe ik nu dus braaf die oefeningen en begin ik vanaf morgen met een 5 weken durend yoga programma voor rugklachten.
Ik ben er afgelopen weekend echt verdrietig van geweest want ik dacht: die heup is psychosomatisch en gaat vanzelf over. Niet dus want ik blijk gewoon rugpatiënt te zijn. Dat werd me wel duidelijk.

Gistermorgen klom ik op de tafel bij de oedeemtherapeut en vond het maar vreemd dat ik bijna tegen de vlakte ging. ‘Vlug maar gaan liggen’, dacht ik nog. Vanmorgen op toilet bleken de badkamertegeltjes plots te kunnen dansen. Van links naar rechts en weer terug. Da’s nie goed nie, vermoedde ik. En toen ik onder het lopen en douchen ook alles zag draaien heb ik toch maar even Soof en de huisarts gebeld. De laatste belde terug met de diagnose BPPD. Positieduizeligheid in het evenwichtsorgaan waar de kristallen van hun plek zijn geschoven.
Maar geen nood: ook daar zijn oefeningen voor.

Ik word doodziek van alle oefeningen. Oefeningen hiervoor, oefeningen daarvoor, overal oefeningen voor. Ik kom niet meer toe aan normaal leven zo onderhand. En ik ben dat lij(k)f van mijn helemaal zat.
Dit gezegd hebbende ga ik me nu een paar keer te pletter laten vallen op bed. Dat is tenminste de bedoeling: naar links en rechts vallen, hoofd in een bepaalde positie en dan moet het goed komen met dat evenwicht. ’t Zal mij benieuwen…

15 April 2019

15 april 2019. Het was de bedoeling dat het een maandag zou worden, gewoon zoals alle andere maandagen die ik al had meegemaakt.
Dat lukte tot 11.46 uur want toen werd ik gebeld door mijn hysterische huisarts die nooit iets serieus neemt (en daardoor grote fouten maakte met onze dochter).
‘Er was iets op mijn mammografie gezien’, zei ze, máár: ik hoefde me nergens zorgen over te maken.
Ik raakte geïrriteerd toen ze die zin een keer of 6 herhaalde en schreef met diezelfde irritatie de afspraak op die voor mij al in het ziekenhuis gemaakt was. Die was de dag erop. ‘Dan kan ik niet’, antwoordde ik, ‘want mijn agenda staat vol met cliënten.’ Mensen rekenen op me en die kan ik niet zomaar afzeggen omdat er iets gezien is waar ik me helemaal geen zorgen over hoef te maken maar wat wèl hopsakeetje snel extra onderzocht moet worden.
En trouwens, (denk ik nu) hoezo: geen zorgen maken? Je hoeft je alleen geen zorgen te maken als er op een mammografie niets te zien is, in alle andere gevallen moet je je wel zorgen maken en regelen dat uitgezocht wordt wat het is.
Ze raadde me aan om zelf de afspraak op de röntgenafdeling te veranderen. Dus dat deed ik. Ik sloeg aan het bellen met een cliënt (die ik niet te pakken kreeg) en met de röntgen die me uitlegde dat het niet slim was om die afspraak een week te verzetten en ik dus toch maar aan het schuiven ging met m’n cliënten.

Nú denk ik: dat was een fijne overlevingsstrategie Juul. *kuch* Aan de kant schuiven wat er net aan je vertelt wordt – dat kwam trouwens ook door de desbetreffende huisarts waar ik een grote aversie tegen heb – en proberen te zorgen dat alles zoveel mogelijk door gaat zoals ‘we gewend zijn’. Ach, niets menselijks is me vreemd.

Goed, afijn, de afspraken waren gemaakt, en nu?
Oh ja, d’echtgenoot moest ingelicht worden, maar die zat in China en het was daar inmiddels avond. Ik weet niet eens meer hoe ik hem te pakken kreeg en wat ik heb gezegd.
Daarna werd ik – er nu op terugkijkend – in een soort vacuüm gezogen. Een onzekerheid die, ook na de diagnose nog aanhield tot de PA uitslag van de tumor eindelijk bekend werd en dat was eind mei pas.

Een jaar geleden alweer. Wat een verschil met nu. Ik kan m’n draai in de slimme lockdown aardig vinden en heb nu een ritme ontwikkeld waarin ik me redelijk goed voel. En zo ga ik er vandaag ook mee om. De herinnering is er en hield me vandaag erg bezig. Maar het is oké. Hoe ik me vorig jaar voelde mag er zijn en hoe ik me vandaag voel ook. De cirkel is bijna rond..

29 Maart


Vandaag, een jaar geleden, fietste ik onbevangen en blij door Barcelona waar we onze jongste zoon opzochten die daar woonde. D’echtgenoot maakte aan het begin van die dag toen we bij het strand waren, een foto. Ik leunde op het hek en realiseerde me dat dit moment in de tijd gevangen werd. De eerste lente zonnestralen werden gekoesterd, de winter leek voorbij. Wat later, fietsend door de stad voelde ik de wind in m’n haren en ik gooide als een blij, vrij kind m’n benen omhoog (voor zover dat lukt op een fiets..)
Genietend, kijkend, zoekend. Het was een bijzondere dag want op die fietsen konden we overal komen. In smalle steegjes en straatjes en natuurlijk ook op de Ramblas.
Dat weekend was onbezorgd en gelukkig. Het was fijn om de jongste in zijn eigen omgeving te zien en zijn vriendin te ontmoeten, samen te eten, verhalen vertellen en nieuwe, onschatbaar belangrijke herinneringen te maken.

De foto slingerde ik die dag op twitter want zoveel fijns moest gedeeld worden. Het is het afgelopen jaar mijn vastgemaakte tweet want ik heb het nodig gehad om die foto regelmatig terug te zien en de woorden te lezen. Een houvast (?) aan dat wat ooit was..?
Het bleek namelijk het laatste moment van onbezorgdheid te zijn. Het laatste moment van intense vrijheid. Ik heb het daarna niet meer mogen ervaren.

Ik had, door dat weekend, mijn afspraak om bij het bevolkingsonderzoek een mammografie te laten maken, verzet. Ik wist ook nog niet zeker of ik wel zou gaan, maar als ik de afspraak verzette, had ik nog wat meer tijd om er over na te denken. De rest is geschiedenis.
Hoe is het mogelijk, vraag ik me nog regelmatig af, dat omstandigheden zo plotseling kunnen keren en er dan ergens een domino effect ontstaat die als een centrifuge alle lucht uit je slaat. Het voelt als adembenemend.
Daar, op die foto, had ik al kanker. Dat weekend zijn de laatste foto’s gemaakt waarop ik mijn oude zelf nog zie. Op de foto’s die na de diagnose zijn gemaakt, herken ik mezelf bijna niet meer. Ik kijk er niet graag naar want ik zie een dikke deken liggen over m’n blik liggen.

We gaan verder. Vandaag is de eerste dag van de laatste dagen die het afgelopen jaar afsluiten. Dan is de jaar-cirkel rond.