Beveiligd: Kort

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken:

Controle en klussen

Dinsdag was mijn eerste controle sinds de behandelingen. De radiotherapeut is zo sensitief naar zijn patiënten dat hij vanuit Arnhem naar het plaatselijke ziekenhuis afreist om zijn patiënten te zien. Dát is zo fijn! Hij vroeg hoe het ging, knikte instemmend toen ik vertelde dat ik meteen bij het verschijnen van de oedeem actie heb ondernomen en begreep dat mijn vaatje energie helemaal leeg is.
Maar hij wilde ‘de boel’ ook even checken dus ik trok alles maar weer uit. Toen hij mijn nek, oksels en ook de goede borst uitgebreid controleerde schrok ik wel even en dacht: ‘Het zal je toch maar gebeuren dat hij nu iets voelt!’ Ik hield er geen rekening mee maar op dat moment besefte ik weer dat het ook zomaar terug kan komen. Net als tijdens het bevolkingsonderzoek: je houdt er niet echt rekening mee en als er dan toch iets gezien wordt, slaat de grond onder je voeten weg.
Afijn, alles was in orde en ik mag over een jaar nog een keer bij hem komen. Voor de rest van de controles ga ik naar de chirurg oncoloog. En dat zal in januari/februari zijn. In april of mei dan weer een mammografie – in het ziekenhuis ja. Voorlopig ben ik nog niet terug in de bus.

En dan de verhuizing.
Sinds 3 december zwaaien we driftig met kwastjes en behangetjes in de rondte en komt het huis er steeds mooier uit te zien. Zaterdag heb ik met de man van m’n vriendin 2 muren behangen met een ingewikkeld patroon en na 6 uur zat het er op. Toen kon ik ook nog amper lopen en ben meteen naar huis gegaan. Alwaar ik totaal instortte.
Kruipend de trap op naar boven en naar bed want ik kon niets meer en had overal pijn.
Het was de bedoeling dat ik zondag met d’echtgenoot nog wat banen van behang zou knippen zodat dat ‘hatseflats’ de muur op kan, maar ik had er de energie niet voor. Dinsdag voelde ik me pas weer een beetje beter.
Dat betekent dat ik nóg meer gas terug moet nemen.
Gisteren heb ik één muur op zolder geschilderd en dat was genoeg. Daarna ben ik, heel verstandig, naar huis gegaan en was de schade aan mijn lijf met een pijnstiller zo onder controle.
Alles wat ik doe, doe ik vanuit mijn reserve. Dat betekent dat de emmer na 1,5 uur dus leeg is. Het liefste zou ik een maand vakantie hebben en alleen maar slapen. Helaas zit dat er niet in. De verhuisklustyfusstress houd me in beweging.

Hulp

Er is 1 ding die d’echtgenoot en ik het afgelopen jaar echt geleerd hebben: hulp vragen.
Allebei zijn we ‘gezegend’ met een uitermate goed functionerend overlevingsmechanisme: zelf uitzoeken en oplossen. Maar toen een mega hoeveelheid problemen op ons bordje belandde, lukt dat niet zo goed meer. We verzopen nogal.
En dus riepen we ‘Help!’ en zetten voorzichtig de deur open om daadwerkelijk hulp te aanvaarden.
Gisteren sprak d’echtgenoot iemand die aangaf dat we alleen maar de verhuisdatum hoeven door te geven en een auto te huren, hij zou de mannetjes met sterke armen wel regelen. Ik zie mij met mijn oedeemarm namelijk geen wasmachine van zolder sjouwen. Zonder oedeemarm trouwens ook niet..

Uitgerekend deze maand moet ik mijn herregistratie regelen voor mijn praktijk. Dat is nogal een uitzoekerij waar ik gelukkig al mee begonnen ben. Ik belde net maar eens even met de administratie en gaf het één en ander aan en ze zei: ‘Weet je wat? We gaan dit samen uitzoeken, maak je voorál geen zorgen, het komt helemaal goed!’ Hoe fijn is dat?!
Niet, dát ik me zorgen maakte hoor, want die hele herregistratie kan me geen moer schelen als ik hem niet zou halen, maar het is wél fijn!
En het kan me niet schelen omdat ik net 8 jaar bikkelhard gestudeerd en gewerkt had om alles van de grond te krijgen, ik net in maart dacht ‘nú staat alles en draait alles lekker’ en ik vervolgens kanker kreeg.
Dus ik maak me geen illusies meer dat mijn harde werk lang resultaat mag hebben. Het gaat iedere dag in het leven weer over loslaten en nergens controle over hebben.

Ik heb inmiddels een appgroepje met mensen die vanaf morgen willen meehelpen met schilderen, behangen en schoonmaken dus ik hoop dat we daar ook nog wat hulp van krijgen. Én dat oudste zoon komt 2 weekenden om ook te helpen, de dochter duw ik een verfkwast in haar handen om haar eigen kamer te verven, kan ze meteen mooi oefenen voor haar eigen woonruimte straks.

Morgen de sleutel!

Zo de wind waait, waait m’n kwastje

Dinsdag krijgen we dus de sleutel van ons nieuwe huis. Het had *kuch* nogal wat voeten in de aarde. Bij de andere woningvereniging kregen we, ondanks herhaalde vragen, geen antwoord hoe het nou zat met dat dubbel glas. Uiteindelijk bleef het helemaal stil. Daar werden we behoorlijk onrustig en chagrijnig van.
D’echtgenoot had zich al neergelegd bij dat enkel glas maar ik had er geen goed gevoel over.
Dus wij, op een vrijdagavond tóch maar gaan kijken bij een ander huis dat beschikbaar kwam van een andere huuraanbieder.
D’echtgenoot straalde gelukzalig toen hij daar door de toko liep en alles was ‘oh’ en ‘ah’. Ik liep er met alle voelsprieten open achteraan en was dieptevreden toen ik in ieder raamkozijn dubbel glas ontdekte.
Aan het huis (muren, kozijnen, vloeren) hoeft minder te gebeuren dan het andere huis, dus de keuze was na slecht 1 nachtje slapen al gemaakt: we gaan voor dit huis.
Inmiddels is het huurcontract getekend en zijn we helemaal happy kleppie.

Maar nu is het de bedoeling dat ik een definitieve keuze ga maken waar ik wat in welke kleuren op de muren wil. M’n vriendin heeft, heel lief, geholpen om daar wat orde in te krijgen dus dat is fijn. Zoveel mogelijk eenvoud en rust.
Achter ons bed had ik een leuk behangetje uitgezocht. Helemaal hip. Kleur verf erbij en klaar, zou je zeggen.
Tot ik dinsdag bij K.arwei stond en na een blik op dat behang ramgek werd van het patroon en wist: dit gaat het niet worden. Dus een ander behangetje uitgezocht….. zag ik ’s avonds op internet een werkelijk waar prachtig behang langskomen die me ook weer geweldig lijkt! Dus dat moet het (zolang het duurt en de wind niet draait…) worden. Narigheidje: online is het uitverkocht dus wie stond er gisteren klokslag 10 op de stoep van de G.amma? Ik. Ik sloeg een ruime voorraad in en heb het bonnetje behoedzaam opgeborgen. Want stel dát de wind draait, kan het zo maar zijn dat ik dit weer te druk of te groen vind. Aaaaargh!
Zojuist was ik bij de stoffeerder om af te spreken wanneer de vloeren op de tussenverdieping en zolder gelegd kunnen worden. Ik zocht binnen 10 minuten uit wat daar moet komen liggen en huppelde enthousiast de winkel uit. Door de feestdagen komt het er al sneller in dan me eigenlijk lief is, maar na de feestdagen duurt me te lang. Dan maar plastic oid erover als we nog niet klaar zijn.

Het is me wat, dat verhuizen en nadenken over dit soort zaken aan het eind van dit klote jaar. Ik hoop oprecht dat ik me er straks thuis kan gaan voelen want ik ben nog nooit op zo’n rare manier verhuisd.


Dubbel

Vandaag, 52 weken geleden waren we aan het waken bij mijn broer.
Morgen, 52 weken geleden overleed hij.
Morgen, een jaar geleden waren we aan het waken bij mijn broer.
Overmorgen, een jaar geleden overleed hij.
Rouwen is dubbel. Letterlijk dubbel.
Het getal 17 is sinds vorig jaar november een ijkpunt en toen ik exact 5 maanden na zijn overlijden op 17 april de diagnose borstkanker kreeg zijn de 17de in iedere maand een soort hobbeltje die genomen moeten worden.

Sinds april is zijn overlijden naar de achtergrond verschoven en zijn er weinig momenten geweest dat ik bewust aan rouwen toekwam. Mijn eigen over-leven heeft onverwacht als hoogste prioriteit alle andere zaken waarvan ik dacht dat ze belangrijk waren, naar de achtergrond verschoven. Zo ook het verlies en de rouw om mijn broer. Zijn verjaardag, een week na mijn diagnose, was bitterzoet. De chaos en verwarring was compleet. Dacht ik. Wist ik veel dat het nog heftiger zou worden…

En nu staan de dagen 16 en 17 november voor de deur en krijgt het verdriet wat toen zijn oorsprong vond eindelijk de ruimte om gevoeld te worden. Ik realiseer me dat ik hem mis. Dat zijn laatste dagen zo’n enorme indruk bij me hebben achtergelaten en dat ik nu, een jaar later nog niet helemaal helder heb op welke manier hij met mij verweven blijft. Toen ik vorige week in de oefengroep van de opleiding vertelde wat me bezig hield en ik benoemde dat zijn eerste sterfdag er aan kwam, realiseerde ik me toen ik emotioneel werd, dat er hier nog wat rouwwerk gedaan mag worden.
Het zijn allemaal open eindjes die wachten om doorleefd te worden zodat het zijn plekje kan krijgen.

Morgen rijd ik voor het eerst sinds 7 maanden richting het Gooi. Daar omhels ik mijn andere helft en gaan we samen de dag door. Het graf van onze ouders verzorgen en een aandenken brengen bij het graf van m’n broer. Die lieve, bijzondere broer van me. Maar ook bijzondere kwetsbare broer. Hij kon niet pakken wat we hem zo gunden. Ik vind troost in het weten dat hij nu op een betere plek is die hem omarmt met oordeelloze liefde. En dat gun ik hem nog het meeste.